Cronaca di un’epoca smarrita
Oude spijkers liggen verspreid als verspreide overblijfselen van oude constructies: tekenen van een mensheid die ooit verenigde, vastlegde, orde zocht. Nu zweven ze inert, zonder doel, getuigen van een tijdperk dat bouwen heeft vervangen door overheersing en vernietiging. Takken met gedroogde bloemen spreken van een hangende natuur, vergeten tussen wat gebouwd had kunnen worden en wat vernietigd is. Slank maar niet gebroken, behouden ze nog steeds vorm en herinnering. Twee bommen regenen van boven naar beneden: blinde symbolen van een geweld dat blijft bedreigen wat in leven is gebleven.
Buccellati Roberta
Geboren in 1979, woont en werkt ze in Genua. In ’93 studeerde ze af aan de Ligustica Academie voor Schone Kunsten. Ze geeft les, werkt in museumonderwijs, schilderkunst en fotografisch onderzoek. Hij onderzoekt het stedelijke landschap, buitenwijken, kustlijnen en fabrieken. De laatste jaren wijdt hij zich ook aan performance en experimentele grafisch-picturale technieken.
